Doorgaan naar hoofdcontent

Carpe Diem


                               

Daar zit ik dan achter mijn pc, met voor mij een hele witte pagina. Het voelt alsof ik voor een wit doek zit met al mijn schilderspullen naast mij, niet wetende waar te beginnen. Ik wil zo graag schrijven over wat er allemaal rondom mij gebeurd, maar de afgelopen weken waren meer dan hectisch. Wat kan er veel gebeuren in korte tijd. Ik neem u even mee op mijn pad en begin bij de dag alweer een aantal weken geleden dat ik met een lieve vriendin naar een voor haar niet zo’n leuke afspraak moest. ‘Jos, ga je met mij mee, ik wordt van jou zo rustig en rij jij dan?’ Ja tuurlijk doe ik dat. Zo komt het dat wij op een vroege zonnige ochtend, ruim op tijd, wegrijden van haar huis, richting afspraak. Zij bloednerveus en ik de kalmte zelf. Tommie staat op het dashboard dus wat kan ons gebeuren? Toch bemerk ik dat wij een aantal keren door Tom gestuurd worden waarbij ik het gevoel krijg dat wij hier al eerder langs gereden zijn en dat terwijl ik het ding van tevoren toch goed ingesteld en geprogrammeerd had. De tijd begint te dringen en terwijl ik voor de zoveelste keer in een woonwijk beland, roept mijn vriendin in vertwijfeling uit’ we moeten het gewoon vragen hoor Jo! Tja wanneer er niemand op straat loopt is dat een onmogelijke opgave, het is stil, doodstil. Opeens zien wij een jongeman op de stoeprand zitten met een telefoon aan zijn oor. Ik stop voorzichtig en vraag of hij ons misschien kan helpen. Dat wil hij wel. Hij legt zijn Phone op de stoeprand en zegt tegen zijn  gesprekspartner… ‘even wachten hoor blijven hangen (liggen zul je bedoelen!)  Hij kijkt met een licht afkeurende blik naar mijn trouwe Tom. ‘Dat is wel erg ouderwets hoor’ merkt hij op. ‘Heeft u toevallig een Phoontje bij u waar Google maps opstaat?’ Ja dat heb ik wel. ‘Kijk eens aan, een IPhone’ zegt de leukerd terwijl ik hem mijn appeltje overhandig. Vriendin die toch al de zenuwen had, zit nu helemaal te wiebelen op de passagiersstoel. De vriendelijke jongeman doet even in sneltreinvaart voor hoe ik het ding kan instellen, vraagt mij het adres nogmaals en dan is het zo gepiept. En als een vrouwelijke stem vanuit het toestel roept dat wij  in Westelijke richting moeten gaan rijden, lijkt het klusje geklaard. De jongen legt de telefoon in mijn hand. Ik ben hem oprecht dankbaar voor zijn hulp en vriendin is dat ook.

Dan gebeurt het gewoon.. Jolig vraag ik hem ‘Jij hebt vast al verkering he? ‘Ja, knikt hij. ‘Jammer’ zeg ik anders had je van mij nu een dikke zoen als dank gekregen. Mijn vriendin kijkt met een ietwat verbaasde ondeugende blik mee. ’Oh, maar dat kan alsnog hoor’ zegt hij met een  steelse lach op zijn gezicht. En terwijl hij zijn wang richting mij draait in de raamopening van de bestuurderskant, geef ik er een  dikke klapzoen op en bedank hem nogmaals. Wij rijden lachend weg. Dit keer goede richting uit. Wat ben ik toch altijd weer blij met zulke geweldig leuke jongeren op mijn pad. Uiteindelijk vinden wij het gebouw en valt het gesprek mee, dus keren wij met een gerust hart huiswaarts.

In de weken daarna lijkt het of de rust is weer gekeerd is in het pand, maar niets is minder waar. Elke bewoner heeft wederom van de verhuurder een duidelijke brief per post gekregen waarin nogmaals staat dat er geen vogels gevoerd mogen worden. Toch zijn er een aantal mensen die zich nergens aan storen en gewoon denken dat zij hun gang kunnen gaan. Zij hebben weliswaar hun terrein verlegd naar de zijkant van het pand en voeren nu daar naar hartenlust. Zouden ze nu echt menen dat, dit geen stuk gemeenschappelijke tuin is? Denk dat ze zich schromelijk vergissen. De verantwoording voor hun gedrag nemen ho, maar! Als eenieder zich aan de regels houdt, dan is er niets aan de hand. En wie de regels blijft negeren? Zal het op een andere manier dan maar moeten leren. Onder mijn balkon wordt ook nog steeds, zij het nu summier voedsel gestrooid. Hardleers..

Wat een pret in de seniorenflat! Het blijft gewoon vervelend, wanneer sommige mensen zich met jouw leven bezighouden en de boel proberen te verzieken. Ik geef niet thuis en heb aangegeven dat ik liever niet heb dat men mij aanspreekt. Ik heb niets te vertellen. Ik leid mijn eigen leven en doe mijn ding. Dat zouden meer mensen kunnen doen, dan wordt het weer wat rustiger en leefbaarder hier in dit complex. Maak het leven leuk voor elkaar en laat eenieder in zijn of haar waarde. Maak van elke dag een feestje is mijn motto en maak elkaar het leven, dat maar zo kort duurt, niet zuur middels roddels en achterklap. Het brengt namelijk niets dan narigheid. Gebakken lucht verkopen in de vorm van kwaadsprekerij leidt nergens heen en gaat zich op een dag tegen je keren. Triest genoeg. 

                           
Afgelopen weken hadden wij hier in huis te maken met twee sterfgevallen. In de privé sfeer had ik er ook nog een en een zeer dierbaar iemand die ziek is. Dat lijkt me voorlopig wel even genoeg 

Carpe Diem zou ik willen zeggen. Pluk ook deze zo mooie herfstachtige zondag. De herfst maakt zijn entree.

Een versje uit het verleden J©sephientje 25-11-2017

ODE AAN DE HERFST.

Dag herfst met al je mooie kleuren
En je frisse aarde geuren
Diep oranje, kleurt aan de boom het bladerdak
En valt het blad van elke tak
Om met dit kleed de aarde te verwarmen
En straks de winter te omarmen.


J©sé Bosma 18-9-2022

Reacties

Populaire posts van deze blog

SEPTEMBER

  September  Wanneer wij, (het volledige stoksjok team) moedig op pad gaan, een klein beetje regen trotserend, hebben wij het helemaal naar ons zin op de heide. Wat is het weer genieten met een grote G. Dit nodigt uit tot het maken van mooie plaatjes van de in het oog vallende, eerste paddenstoelen in deze aanloop naar de herfst. Na de eerste loopronde, rusten wij altijd even uit bij ‘Tante Jans’ het half vergane en bijna gesloopte dierbare bankje doet nog prima dienst als uitrust plek voor deze twee ijverige stoksjokkers van Nederland. We puffen even uit en bekijken de geschoten plaatjes, maar genieten vooral van de rust en stilte op dit vroege tijdstip.   FOUT! Helemaal FOUT.  Achter ons ligt een stuk uitgestrekte heide dat zich in al haar kleurenpracht toont, alleen daar al wordt je stil. Plotseling horen wij, uit het niets, flarden van heel druk gepraat. Wij kijken elkaar aan en hebben zoiets van ‘moet dat nou zo nodig?’ weg serene rust, weg stilte. Wanneer wij ons omdraaien om een

Avifauna of seniorenflat ?

                                                                  Het mensdom ten voeten uit. Met kromme tenen stap ik vanochtend klokslag 6.40 uur mijn bed uit. Ik loop met mijn IPhone in de aanslag mijn bescheiden balkonnetje op. Het is mijn uitslaap zaterdag, deze wordt voor de zoveelste keer wreed verstoord  door het aanhoudende gekras van een stuk of 30à kraaien, kauwen, eksters, en ander gespuis dat veel herrie maakt. Ik maak er maar weer het zoveelste filmpje van voor het dossier, trek mijn slippers uit en klepper voor de zoveelste keer om het gespuis weg te jagen. Ik weet dat het niet aan het dierenrijk ligt, maar aan het mensdom, met de nadruk op de laatste lettergreep. Zij vinden vogels voeren echt nodig in deze hitte en doen dat ijverig elke ochtend. Er worden ook nog eens bakken water bij neer  gezet, want de arme beestjes zullen wel dorstig zijn. En zo kunnen ze ook leuk badderen. Op dit moment staan er vier zwembadjes in de tuin voor de vogels, waarvan een schuin onder mi

Feest...

Feest… Afgelopen zaterdag was het feest. De boekpresentatie van collega schrijfster en vriendin Carlita van Rossum was eindelijk een feit.Door alle gedoe met corona, werd alles al een aantal keren uitgesteld, maar zaterdag was het dan zover.  Ik was uitgenodigd om de aankondiging te doen en voelde me zeer vereerd. Niet alleen met deze taak, maar ook om haar bij te staan vanwege alle zenuwen die zo’n presentatie teweeg brengt en om Carlita te steunen haar ZEN te bewaren. Ik moet zeggen dat spreken voor een flink aantal mensen mij geen angst in boezemt, maar speechen voor mij ook geen dagelijkse kost is en ook ik een gezonde spanning voelde toen ik achter de microfoon plaatsnam.  Ik perste de eerste zinnen voor mijn gevoel hakkelend mijn stembanden uit, maar daarna liep het gesmeerd en kon ik met veel welgemeend genoegen mijn lieve collega een pluim op haar hoed geven voor haar schrijfwerk en zeker voor haar laatste dichtbundel, waar het gevoel haar de diepte in liet gaan die de lezer ze