Doorgaan naar hoofdcontent

SEPTEMBER

 

September 


Wanneer wij, (het volledige stoksjok team) moedig op pad gaan, een klein beetje regen trotserend, hebben wij het helemaal naar ons zin op de heide. Wat is het weer genieten met een grote G. Dit nodigt uit tot het maken van mooie plaatjes van de in het oog vallende, eerste paddenstoelen in deze aanloop naar de herfst.

Na de eerste loopronde, rusten wij altijd even uit bij ‘Tante Jans’ het half vergane en bijna gesloopte dierbare bankje doet nog prima dienst als uitrust plek voor deze twee ijverige stoksjokkers van Nederland. We puffen even uit en bekijken de geschoten plaatjes, maar genieten vooral van de rust en stilte op dit vroege tijdstip.

 


FOUT! Helemaal FOUT. 

Achter ons ligt een stuk uitgestrekte heide dat zich in al haar kleurenpracht toont, alleen daar al wordt je stil. Plotseling horen wij, uit het niets, flarden van heel druk gepraat. Wij kijken elkaar aan en hebben zoiets van ‘moet dat nou zo nodig?’ weg serene rust, weg stilte. Wanneer wij ons omdraaien om eens te kijken waar dit kabaal vandaan komt, zien wij tot onze verbazing geen jeugd, maar ongeveer twintig jolige bejaarden die onder leiding van een jonge trainer met een enorme Ghettoblaster die hij op moeder aarde neerzet. De uitgelatenen scharen zich in een grote kring rond het geluidsmonster waaruit inmiddels de  tachtiger jaren song ‘SEPTEMBER’ van de groep Earth wind& fire keihard knalt. De ouderen hebben er zin in. Op bijna militaristische commando’s gaan de benen en de armen de lucht in, nee niet allebeide tegelijk uiteraard, maar afzonderlijk worden alle spier groepen aan het werk gezet, er wordt  met de heupen gewaggeld, gewiegeld en gedraaid gezwoegd en gezweten terwijl de muziek over de eens grote stille heide dreunt. De grijze brigade heeft er zin in en zwaait en zwiert er lustig en luid meezingend op los. 

Weg rust, weg stilte.  Nadat ze zich een kwartier lang hebben uitgesloofd en mochten uitleven, stopt net zo plotseling als dat het begonnen was de muziek en vertrekken de bejaarde pubers luid kwetterend en lachend richting de grote Bussumer heide. 

De trainer blijft nog even achter, die moet zijn lawaaipapegaai nog in een grote rugtas proppen. Hij is jong en heeft lange benen dus hij haalt ze vast wel in denk ik. Dan zie ik hem vanuit mijn ooghoeken met grote stappen wegbenen, de grijze kudde veulens achterna. 

Op zijn tas, staat met grote letters in het Engels  ,water resistant. Zouden de spelers van deze komische voorstelling dit ook zijn?  vraag ik mij oprecht af en schiet in de lach.  

Alleen humor kan ons nog redden vandaag. Dit was dus gisteren…




J©sé Bosma    22-9-2022

Reacties

Populaire posts van deze blog

Avifauna of seniorenflat ?

                                                                  Het mensdom ten voeten uit. Met kromme tenen stap ik vanochtend klokslag 6.40 uur mijn bed uit. Ik loop met mijn IPhone in de aanslag mijn bescheiden balkonnetje op. Het is mijn uitslaap zaterdag, deze wordt voor de zoveelste keer wreed verstoord  door het aanhoudende gekras van een stuk of 30à kraaien, kauwen, eksters, en ander gespuis dat veel herrie maakt. Ik maak er maar weer het zoveelste filmpje van voor het dossier, trek mijn slippers uit en klepper voor de zoveelste keer om het gespuis weg te jagen. Ik weet dat het niet aan het dierenrijk ligt, maar aan het mensdom, met de nadruk op de laatste lettergreep. Zij vinden vogels voeren echt nodig in deze hitte en doen dat ijverig elke ochtend. Er worden ook nog eens bakken water bij neer  gezet, want de arme beestjes zullen wel dorstig zijn. En zo kunnen ze ook leuk badderen. Op dit moment staan er vier zwembadjes in de tuin voor de vogels, waarvan een schuin onder mi

Feest...

Feest… Afgelopen zaterdag was het feest. De boekpresentatie van collega schrijfster en vriendin Carlita van Rossum was eindelijk een feit.Door alle gedoe met corona, werd alles al een aantal keren uitgesteld, maar zaterdag was het dan zover.  Ik was uitgenodigd om de aankondiging te doen en voelde me zeer vereerd. Niet alleen met deze taak, maar ook om haar bij te staan vanwege alle zenuwen die zo’n presentatie teweeg brengt en om Carlita te steunen haar ZEN te bewaren. Ik moet zeggen dat spreken voor een flink aantal mensen mij geen angst in boezemt, maar speechen voor mij ook geen dagelijkse kost is en ook ik een gezonde spanning voelde toen ik achter de microfoon plaatsnam.  Ik perste de eerste zinnen voor mijn gevoel hakkelend mijn stembanden uit, maar daarna liep het gesmeerd en kon ik met veel welgemeend genoegen mijn lieve collega een pluim op haar hoed geven voor haar schrijfwerk en zeker voor haar laatste dichtbundel, waar het gevoel haar de diepte in liet gaan die de lezer ze