wie had dat gedacht

Kijk nou toch eens aan.

Een aantal weken geleden schreef de beheerder van De facebook groep 'Bij ons in de Jordaan' een soort van wedstrijd uit waarin hij vroeg wat voor jou het mooiste aandenken is/was aan de Jordaan. Voor mij is het deze foto die ik ooit van beeldbank plukte puur op het woonadres van het huis waarin ik ben grootgebracht. Ik sprak daarbij de wens uit om van deze foto een mooie cover te kunnen laten maken voor mijn boek 'Leven vanuit verzet.' Mijn biografie en debuut uitgebracht in 2018.

Wat schetste mijn verbazing, ongeloof en verwondering toen ik de foto uit ging vergroten en plotseling zag, dat ik het kleine meisje was dat, met haar autoped op luchtbanden, op het stoepje zat. Even laten zag ik dat mijn moeder, met een prachtige zonnestraal op haar hoofd, vanaf twee hoog uit het raam een oogje in het zeil hield. Ik moest huilen, net als nu. De emotie die ik hierbij voelde is er een van een niet te beschrijven soort. Het raakte mij toen heel diep en het raakt mij nu weer. Ik, het lastpak, de plaag, de nagel aan de doodskist van mijn vader en de 'oh heb je weer niet wat!' uitspraken van mijn jongere zusje, hoor ik op zo'n moment nog nagalmen in mijn oren.

Ik, die alles in liefde heb los gelaten om ruimte te kunnen creëren voor mijn creatieve uitingen in o.a. het schrijven, ben schrijfster geworden en heb inmiddels twee boeken uit kunnen geven, waarmee ik heel veel lof oogst. Mijn tweede boek een prentenboek met de titel 'de barones von Habeniks,' heeft maar liefst vijf sterren.

Het derde boek is in de maak en wordt ook, dankzij een hele magische samenwerking met een fantastische fotograaf. een heel bijzonder boek. Nog even wachten dan is het zover.

En vandaag dit. Deze dag, is er een met een dikke gouden rand. Ik voel me verheugd en zeer vereerd, ben heel blij met de keuzes die ik maakte in dit hele proces. Hier schrijft een vrouw van bijna 72 jaar die aan het begin van een mooie carrière staat. Die heel hard werkt om alles wat zij nog wenst te laten slagen. Ik ben nog lang niet uitgeschreven en dit eerbetoon aan de Jordaan overtuigd mij nog meer dat ik moet doen wat mij het meest gelukkig maakt.

Het aandenken of eerbetoon aan de Jordaan dat de meeste likes heeft gekregen, is de foto van José.

José Bosma is daarmee 🏆 'Jordanees van het jaar 2022' 🏆. Van harte gefeliciteerd!

https://www.facebook.com/groups/bijonsindejordaan

Mijn dank gaat uit naar de beheerder van deze fantastische facebook groep en alle Jordanezen, die op het kleine meisje op het stoepje stemden. De kleine Josje Bosma 1957.
Hierbij bedank ik iedereen vanuit mijn Ik voel me blij en dankbaar, ben zeer vereerd. .

Wie had dat gedacht. Waar is het feessie, hier is het feessie...

Maak van elke dag een feestje is de tekst van het lijflied van mijn barones. Dat doen we vandaag zeker. Viert u mee....

Mooie zondag allemaal.

Josephientje 15-5-2022.

Reacties

Populaire posts van deze blog

SEPTEMBER

September Wanneer wij, (het volledige stoksjok team) moedig op pad gaan, een klein beetje regen trotserend, hebben wij het helemaal naar ons zin op de heide. Wat is het weer genieten met een grote G. Dit nodigt uit tot het maken van mooie plaatjes van de in het oog vallende, eerste paddenstoelen in deze aanloop naar de herfst. Na de eerste loopronde, rusten wij altijd even uit bij ‘Tante Jans’ het half vergane en bijna gesloopte dierbare bankje doet nog prima dienst als uitrust plek voor deze twee ijverige stoksjokkers van Nederland. We puffen even uit en bekijken de geschoten plaatjes, maar genieten vooral van de rust en stilte op dit vroege tijdstip. FOUT! Helemaal FOUT. Achter ons ligt een stuk uitgestrekte heide dat zich in al haar kleurenpracht toont, alleen daar al wordt je stil. Plotseling horen wij, uit het niets, flarden van heel druk gepraat. Wij kijken elkaar aan en hebben zoiets van ‘moet dat nou zo nodig?’ weg serene rust, weg stilte. Wanneer wij o...

Meer lezen

ongewenst bezoek

Hoog bezoek. Op een zonnige dag een aantal weken terug, zie ik wanneer ik op mijn bescheiden balkonnetje van het ochtend zonnetje sta te genieten en mijn rek en strekoefeningen doe, tot mijn grote verbazing opeens twee wespen af en aanvliegen. Zij scheren over mijn hoofd richting het plafonnetje en kruipen de ruimte in van het kleine muurtje in een richel tussen het hout en het beton. Ik sla hier echter niet zoveel acht op, ‘leven en laten leven’ is mijn motto en ga gewoon doen wat ik moet doen. Na ongeveer een week, zijn het opeens zomaar vier, vijf ,zes van die geel gestreepte beestjes. Dan begint het een beetje tot mij door te dringen, dat dit wel eens het begin zou kunnen zijn van een nest. Ik heb ooit eens een grote wesp zien knagen aan een houten terrastafel en stukjes hout tot pulp zien vermalen met zijn kaken, vernuftig bouwmateriaal voor een nest, dus ik begin ...

Meer lezen

Belofte maakt schuld

De eerste helft van de afgelopen week hou ik de rust erin, op de voorbereiding om eindelijk mijn belofte na te komen om bij twee hele lieve vrienden op bezoek te gaan. Zij zijn zes jaar geleden verhuisd van een huis met een tuin naar een riant appartement, waar ze veel minder werk aan hebben en dus lekker veel tijd met z’n tweeën of met vrienden of familie op hun zeiljacht door kunnen brengen. Dat is genieten en na een leven van hard werken aan allebei zeer gegund. Ik ken beide langer dan 25 jaar en het is gewoon altijd een feestje om bij hen te zijn. Toch was er iets dat mij de afgelopen jaren tegenhield om hen een bezoek te brengen. Dat had niets met hen te maken, maar met mezelf. Toen zij verhuisden, moest ik een rugoperatie ondergaan en daarna revalideren om mijn balans terug te vinden om weer te kunnen lopen en fietsen. Dat heeft heel wat inspanning gekost en ik heb in die tijd heel wat tranen gelaten. Dit had flink wat tijd nodig, maar gelukkig ben ik hersteld en hoewel het l...

Meer lezen

Josephientje 2022

Zoeken in deze blog