Doorgaan naar hoofdcontent

Geduld is een schone zaak


                                                             Spannende tijden


Wanneer je een manuscript uit wil gaan geven, stap je in de wondere wereld van  het aanleveren, begroten, drukken, uitgeven en wat daar allemaal nog meer bij komt kijken. Dit is een heel belangrijk proces  zeker als er een spontane magische samenwerking mee gemoeid is die in een kort tijdsbestek is ontstaan door slechts éen simpele vraag van mijn kant, deze dus;
‘Mag ik woorden, gedachten en gedichten bij jouw prachtige foto’s schrijven?’ De fotograaf antwoordt met een welgemeend ja, dus ik kan helemaal losgaan en dat doe ik dan ook. Ik stort me met veel plezier op dit bijzondere project. Het eindresultaat is een prachtige combinatie van twee creatieve geesten en het volledige manuscript ligt nu bij de drukker. Nog even geduld roep ik mezelf een aantal keren per dag toe, geduld en vertrouwen.
Binnenkort kunnen de persen gaan draaien en hebben wij in niet al te lange tijd ons eindproduct in handen. Hoe mooi kan het leven zijn? 


Het uitgeven van een boek is en blijft een spannende aangelegenheid,
Maar laat ik bij het begin beginnen. Op een dag, kwam mij een foto onder ogen op mijn facebook pagina. 
Het was een prent van zo’n verstilde schoonheid, dat het mij even de adem benam. Ik was met stomheid geslagen. Dit was niet zomaar een foto, dit was pure kunst. Ik raakte ontroerd van dit mooie beeld, een impressie van een stukje oud bos met statige oude bomen op een plek die rijk is aan verleden.
Een plek met historie en een geheel eigen verhaal. 
Het verhaal kwam onmiddellijk bij mij binnen en ik schreef zomaar vanuit de geest in razend tempo woorden vanuit mijn hart gedachten in de vorm van gedichten erbij.
Ik stuurde deze combinaties retour naar de fotograaf die stomverbaasd was, hij snapte niet dat ik in staat was precies zijn gevoelens te beschrijven tijdens het moment waarop de foto genomen werd. Na een aantal foto’s en schrijfsels, wist ik gevoelsmatig, hier moeten wij iets mee. Dit is niet zomaar tot stand gekomen, dit heeft een rede een doel door hogerhand ingegeven en bestuurd. Wij wisselde gegevens uit en het plan om hiervan een mooi cadeauboek uit te brengen werd steeds concreter. Het moest een boek worden dat open gelegd op een koffietafel, een bureau, of andere geschikte plek de aandacht kreeg die het nodig had en verdiende. 
Die de kijker en lezer aanraakt en iets meegeeft vanuit een diepe herinnering aan de basis in zichzelf, de kennis en wetenschap dat wij allemaal onderdeel zijn van alles wat moeder natuur te bieden heeft.
Wij zijn die natuur. Langzaamaan begon het geheel meer en meer helder te worden en vorm te krijgen. Er ontstond een titel, waar nog wat aan geschaafd moest worden en het beeld van een heel bijzonder boek werd steeds duidelijker. 
Het gemak waarmee de fotograaf en ik communiceerde over deze magische samenwerking en de resultaten hiervan, maakte dat wij steeds beter in de flow kwamen en de juiste mensen op ons pad kregen die ons gingen bijstaan en spontaan hulp aanboden vanuit hun vakgebied. Alles verliep heel gestructureerd en hoewel het best hard werken was, kwam het vrij snel tot een mooi eindresultaat dat nu bij de drukker ligt te wachten op het moment van.
Het valt niet mee om je geestelijke en creatieve kindje uit handen te moeten geven. Maar het is wel nodig om straks te kunnen delen met velen.
Delen is het nieuwe vermenigvuldigen. Delen is helen.
Dit boek gaat er komen. 

Jose B©sma schrijfster 26-5-2022
Met dank aan natuurfotograaf ©tto Jelsma.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

SEPTEMBER

  September  Wanneer wij, (het volledige stoksjok team) moedig op pad gaan, een klein beetje regen trotserend, hebben wij het helemaal naar ons zin op de heide. Wat is het weer genieten met een grote G. Dit nodigt uit tot het maken van mooie plaatjes van de in het oog vallende, eerste paddenstoelen in deze aanloop naar de herfst. Na de eerste loopronde, rusten wij altijd even uit bij ‘Tante Jans’ het half vergane en bijna gesloopte dierbare bankje doet nog prima dienst als uitrust plek voor deze twee ijverige stoksjokkers van Nederland. We puffen even uit en bekijken de geschoten plaatjes, maar genieten vooral van de rust en stilte op dit vroege tijdstip.   FOUT! Helemaal FOUT.  Achter ons ligt een stuk uitgestrekte heide dat zich in al haar kleurenpracht toont, alleen daar al wordt je stil. Plotseling horen wij, uit het niets, flarden van heel druk gepraat. Wij kijken elkaar aan en hebben zoiets van ‘moet dat nou zo nodig?’ weg serene rust, weg stilte. Wanneer wij o...
Een reactie posten
Meer lezen

ongewenst bezoek

                                  Hoog bezoek. Op een zonnige dag een aantal weken terug, zie ik wanneer ik op mijn bescheiden balkonnetje van het ochtend zonnetje sta te genieten en mijn rek en strekoefeningen doe, tot mijn grote verbazing opeens twee wespen af en aanvliegen. Zij scheren over mijn hoofd richting het plafonnetje en kruipen de ruimte in van het kleine muurtje in een richel tussen het hout en het beton. Ik sla hier echter niet zoveel acht op, ‘leven en laten leven’ is mijn motto en ga gewoon doen wat ik moet doen. Na ongeveer een week, zijn het opeens zomaar vier, vijf ,zes van die geel gestreepte beestjes. Dan begint het een beetje tot mij door te dringen, dat dit wel eens het begin zou kunnen zijn van een nest. Ik heb ooit eens een grote wesp zien knagen aan een houten terrastafel en stukjes hout tot pulp zien vermalen met zijn kaken, vernuftig bouwmateriaal voor een nest, dus ik begin ...
2 reacties
Meer lezen

Belofte maakt schuld

De eerste helft van de afgelopen week hou ik de rust erin, op de voorbereiding om eindelijk mijn belofte na te komen om bij twee hele lieve vrienden op bezoek te gaan. Zij zijn zes jaar geleden verhuisd van een huis met een tuin naar een riant appartement, waar ze veel minder werk aan hebben en dus lekker veel tijd met z’n tweeën of met vrienden of familie op hun zeiljacht door kunnen brengen. Dat is genieten en na een leven van hard werken aan allebei zeer gegund. Ik ken beide langer dan 25 jaar en het is gewoon altijd een feestje om bij hen te zijn. Toch was er iets dat mij de afgelopen jaren tegenhield om hen een bezoek te brengen. Dat had niets met hen te maken, maar met mezelf. Toen zij verhuisden, moest ik een rugoperatie ondergaan en daarna revalideren om mijn balans terug te vinden om weer te kunnen lopen en fietsen. Dat heeft heel wat inspanning gekost en ik heb in die tijd heel wat tranen gelaten. Dit had flink wat tijd nodig, maar gelukkig ben ik hersteld en hoewel het l...
4 reacties
Meer lezen